Policija

EVROPSKI KODEKS POLICIJSKE ETIKE

logo_Uprava_policije

Većina onoga što se piše o policiji ima formu opisa kako ona postupa ili kako bi postupala u različitim situacijama. Postoji tendencija, osim u slučaju moralisanja, da se ostave po strani pitanja kako bi policija trebalo da postupa: da se razjasne vrednosti i standardi koji se traže od policije u savremenom, demokratskom društvu. Odredbe „Evropskog kodeksa policijske etike“ obezbeđuju osnovu upravo za takav okvir. Nije se mogao izabrati bolji momenat. Mnoge Evropske zemlje reorganizuju svoju policiju u cilju promovisanja i konsolidacije demokratskih vrednosti. One su takođe zainteresovane da obezbede zajedničke policijske standarde koji prelaze nacionalne granice, kako bi ispunile očekivanja sve pokretnijih Evropljana, koji žele da imaju poverenje u uniformu, da budu pošteno i predvidljivo tretirani od strane policije ali i da bi ojačale međusobnu saradnju, a time i efikasnost u borbi protiv međunarodnog kriminala. Odredbe Kodeksa takođe podržavaju cilj Saveta Evrope za postizanje većeg jedinstva među članicama. I površan pogled na ulogu policije u demokratiji otkriva specifičan značaj etičkog kodeksa za policiju. U demokratijama, ljudi organizuju svoje države kako bi sebi osigurali maksimalnu slobodu u okvirima vladavine prava. Na isti način, sistemi krivičnog pravosuđa se razvijaju sa ciljem da se obezbede lična sloboda i sigurnost. U demokratskim društvima, u kojima preovladava vladavina prava, policija preduzima tradicionalne funkcije prevencije, borbe i otkrivanja kriminala, očuvanja javnog mira, poštovanja zakona, održavanja javnog reda i zaštite osnovnih prava pojedinca. Pored toga, u takvim društvima, policija javnosti pruža različite usluge društvenog karaktera, koje potpomažu njene ostale aktivnosti. Povereno joj je diskreciono pravo da izvršava ove funkcije. Policija u demokratijama pomaže očuvanje vrednosti demokratije, pri čemu je i sama prožeta istim vrednostima. Uopšteno govoreći javnost prihvata, pa čak i pozadravlja vršenje zakonite vlasti od strane policije, dok god vidi da policija izvršava svoje zadatke u pravcu vrednih, demokratskih ciljeva na etički prihvatljiv način. Za uzvrat, kada ispunjava ove uslove, policija ima sva prava da očekuje da će javnost imati poverenja u izvršavanje njenih odgovornosti podržavati je i sarađivati u njenim aktivnostima. Ovakve ideje o policijskom poslu u demokratijama prirasle su srcu Saveta Evrope.

Iako je kodeks policijske etike samo početak svakog procesa obezbeđivanja zajedničkih policijskih standarda, bez njega takav proces ima male šanse za uspeh. Postavljanjem temelja za etičke norme, kodeks policijske etike poboljšava mogućnosti za lakšu identifikaciju, potpunije razumevanje, pažljiviju analizu i lakše rešavanje etičkih problema. On takođe aktuelizuje pitanja o vrednostima kojima služi policija kao organizacija i njihovoj pravoj primeni. Ključnim konceptima u policiji kao što su „lojalnost“, „saglasnost“, „nepristrasnost“, „diskrecija“ i „profesionalizam“ doprinose zajednički stavovi značenje i razumevanje, koje omogućava ovaj kodeks. Pored toga, on može pomoći u artikulisanju ličnih standarda ponašanja, koji obezbeđuju osećanje ponosa zbog pripadanja policijskoj organizaciji. To je od posebnog značaja za policijske regrute koji od samog početka, moraju znati šta je srž vrednosti koje definišu i upravljaju njihovim radom. Pominjanje policijskih regruta je podsećanje na to koliko je kodeks važan za obuku policije. Bez ovako objektivnog pozivanja na standarde i vrednosti, posao instruktora postaje dvostruko teži. Treba se izboriti i za poreklo i za autoritet standarda, jer postoji rizik da budu shvaćeni kao usko lokalni i kao delo nikoga drugog već samog instruktora. Treba dodati i to da policijski etički kodeks ima značaj za sve nivoe obuke.

Kao što je već pomenuto, policijske usluge se u velikoj meri poboljšavaju ukoliko policija uživa saglasnost i blisku saradnju javnosti. Javnost zavisi od odgovornog pružanja policijskih usluga, za koje su policiji preneta znatna ovlašćenja, uključujući diskreciono pravo, koja ustanovljavaju praktičan monopol na zakonitu prinudu. Iz tog razloga, javnost ima potrebu za uveravanjem. Dobro promovisan kodeks policijske etike isticanjem zajedničkih standarda, svrha i ciljeva policije, može pomoći u promovisanju poverenja javnosti u policiju i poboljšati saradnju i odnose sa javnošću. Jasnim objašnjavanjem delokruga i opsega policijskih usluga isti ti standardi pomažu i u zaštiti policije od neosnovanih, lakoumnih i neprijatnih zahteva i pre svega, ograničavaju njenu odgovornost za neuspeh u službi.

Osim toga, policijski etički kodeks može da služi kao regulatorni instrument za unutrašnju organizaciju policije. Ovo je jedan od najvažnijih aspekata „Evropskog kodeksa policijske etike“. Obezbeđujući minimum standarda, vrednosti i etičkih okvira, kodeks može imati regulatornu funkciju na najmanje četiri načina: održavanjem kvalitetne kontrole kadrova u policijskoj organizaciji (uključujući i civilno osoblje); pomaganjem u vršenju predvođenja, upravljanja i nadzora; čineći više pripadnike organizacije odgovornijim; i obezbeđujući normative za razrešenje teških internih sporova.

U pogledu mogućeg uticaja na policijsku praksu, policijski etički kodeks preporučuje najbolju praksu za policiju i predstavlja specijalizovanu verziju običajnog, svakodnevnog ponašanja na principima zdravog razuma. Naravno, postoji više značenja reči „etika“. Aristotel je definisao najšire prihvaćeno značenje ove reči. Za njega, ona se odnosi na kritičnu disciplinu usredsređenu na svakodnevno etično ponašanje i uverenja samog sebe radi. Ovo nije i nameravano značenje reči u „Evropskom Kodeksu policijske etike“. Savremena društva i njihove policije delom su organizovani na temelju dvojnog princima podele rada i saradnje. Ljudi se uključuju u veliki broj specijalizovanih aktivnosti. Dok njihovi svakodnevni odnosi uključuju zajedničke standarde ponašanja, često imaju potrebu za više specijalizovanim razumevanjem i usmeravanjem kada su u pitanju njihovi konkretni poslovi i zanimanja. Ovo zbog toga, što se njihov rad koncentriše na posebne aspekte ljudskog ponašanja, na načine koji ističu stalno ponavljane etičke dileme, a njihove profesionalne uloge zahtevaju da se sa njima nose i da ih rešavaju. To je naročito slučaj sa onima koji rade u javnim službama, gde građani poveravaju svoju dobrobit profesionalnim specijalistima. U ovom kontekstu, reč „etika“ odnosi se na skup principijelnih zahteva i propisa koji se smatraju odgovarajućim za regulisanje ponašanja u zanimanju. Važno je notirati da „etika“ u ovom smislu predstavlja pokušaj primene svakodnevne etike na specifične zahteve i dileme javnih organizacija. Upravo u tom smislu, reč „etika“ je korišćena u „Evropskom Kodeksu policijske etike“.

Policijski cilj poštovanja vladavine prava, sadrži dve različite ali međusobno povezane dužnosti: dužnost sprovođenja propisno usvojenih i primenjenih zakona države, uključujući obezbeđenje opšteg uslova javnog mira i odgovarajuću dužnost striktnog zadržavanja u granicama propisanih ovlašćenja, uzdržavajući se od arbitrarnih akcija i poštujući lična prava i slobode članova društva.

Vladavina prava usredsređena je ne samo na to šta se čini već i na način na koji se nešto čini. U izvršavanju svojih zadataka, policija mora da poštuje lična prava građana, uključujući ljudska prava i slobode i da izbegava arbitrarnu i nezakonitu akciju. Ovo je osnovno za značenje vladavine prava, pa tako i za ukupan smisao i svrhu policijskog posla u demokratiji.

Iznad svega, vladavina prava zahteva da oni koji prave, objavljuju i primenjuju zakon moraju i sami biti predmet tog istog zakona. Drugim rečima, policija mora biti predmet istog tog zakona koji sama primenjuje i sprovodi. To je oznaka policije u stasaloj i zreloj demokratiji da samu sebe obavezuje i podvrgava istom onom zakonu koji se obavezala da će sprovoditi. Uloga policije u sprovođenju i očuvanju vladavine prava je toliko važna, da stanje demokratije često može biti utvrđeno i samim ispitivanjem ponašanja policije.

Evropski kodeks policijske etike ima za cilj da obezbedi skup principa i smernica za opšte ciljeve, funkcionisanje i kontrolu policije u demokratskim društvima vođenim vladavinom prava, a u velikoj meri je inspirisan Evropskom konvencijom o ljudskim pravima. Briga Kodeksa jeste da učini specifičnim i da definiše zahteve i rešenja koja odgovarajau policiji da može da zadovolji teške, zahtevne i deliktne zadatke sprečavanja i otkrivanja kriminala i održavanja zakona i reda u građanskom, demokratskom društvu. Mada se preporuka prvenstveno odnosi na vlade, smernice su sastavljene na takav način da takođe mogu biti i izvor inspiracije za sve one koji se bave policijom i policijskim pitanjima na pragmatičnijem nivou.

Istorija crnogorske policije

Stvaranje savremene državne administracije u Crnoj Gori započeo je vladika Petar I Petrović (1782-1830). Jedan od prvih poteza koje je Petar I preduzeo bilo je sazivanje glavara Katunske nahije radi potpisivanja zakletve o vjernosti otadžbini. Ova zakletva je kasnije proširena i na Crnogorce ostalih nahija, a 1796. je pretvorena u zakonski akt od 6 članova, poznatiji kao Stega.

Godine 1798. na saboru na Cetinju usvojen je Zakonik opšči crnogorski i brdski. Tada je potvrdjeno i pojašnjeno i formiranje Praviteljstva suda crnogorskog i brdskog, kao stalnog organa centralne upravne, sudske, ali i izvršne vlasti. U taj organ su bili odabrani najugledniji glavari crnogorskih plemena, koji su u svakoj nahiji vršili i dio žandarmerijsko-policijskih poslova.

Na skupštini održanoj na Cetinju 1799. godine izabrano je 50 (60) narodnih glavara – članova Praviteljstva suda, koji su potpisali zakletvu da će suditi po Zakoniku donesenom godinu dana ranije.

Prvu policiju u smislu čisto represivnog organa izvršne vlasti, predstavljali su perjanici. Vladika Petar I je 1829. godine ustanovio sopstvenu tjelesnu gardu ili stražu jačine 18 (25) perjanika.

Novi teokratski vladar Petar II Petrović Njegoš (1830-1851) sazvao je na Cetinju 2/14 oktobra 1831. godine narodni Sabor na kome je donijeta odluka o privremenom obrazovanju Praviteljstvujušćeg senata crnogorskog i brdskog (12 članova) i „Narodne straže“ (Gvardije), jačine 100 ljudi.

Njegoš, 6/18 decembra 1831. godine pismom obaviještava ruskog vicekonzula Jeremiju Gagića „imam čest Vama objaviti… sada je suviše stavljeno upravlenije narodnje, koje upravlenije sostovlja 180 ljudih iz kojijeh su 16 sovjetnici (senatori), a 164 ispolnitelji (polizia)“.

Perjanici su bili policijski odred koji je obezbjedjivao crnogorskog vladara i koji je vršio hvatanje i kažnjavanje učinilaca krivičnih djela. Na čelu odreda perjanika stajao je perjanički kapetan.

Godine 1837. vladika Petar II donio je odluku o posebnom znaku za perjanike koji se nosio na kapi. U njegovoj naredbi se kaže da svi perjanici moraju na kapama nositi znak, tj., grb, „kojijem će se oni od svije ostalije činovnika razlikovati“.

Prema nekim istorijskim izvorima, može se zaključiti da su perjanici, kao policijski organ, u to vrijeme bili efikasni. U prilog ovoj tvrdnji navodi se izvještaj austrijskog kapetana Fridriha Oreškovića iz 1840. god. koji kaže „nema ni u jednoj državi policije koja je tako budna i okretna i u isto vrijeme tako smjela i odvažna“.

Njegoš je 1837. god. uveo Protokol senata, kriminalni protokol, kao i Knjigu umira u koju se zavodio svaki značajniji sudski spor.

Knjaz Danilo Petrović (1852-1860) je za svoje vojne starješine i pripadnike državne administracije propisao odgovarajuće službene oznake u vidu različitih grbova koji su se nosili na crnogorskim kapama. U tom smislu, senatori su na kapama nosili grb u vidu pozlaćenog dvoglavog orla sa knjaževskim inicijalima „DI“ na grudima i lavom u podnožju, plemenski kapetani – identičan simbol na pozlaćenoj pločici, perjanici su dobili grb plemenskih kapetana u srebrnoj boji, dok su stotinaši perjanika ispod standardnog perjaničkog grba imali poseban dodatak u vidu ukrštenih sablji.Perjanici su bili pod direktnom kontrolom Senata.

Knjaz Nikola I Petrović (1860-1910, kralj od 1910) je 13/25 marta 1879. godine sazvao Narodnu skupštinu na kojoj je donijet niz novih reformskih odluka.

Pola vijeka stara institucija Senata zamijenjena je novoustrojenim Državnim savjetom i Velikim sudom. Državni savjet je predstavljao zakonodavno tijelo sastavljeno od svih ministara novoustrojenih uprava. Veliki sud je predstavljao vrhovnu sudsku instancu.

Na istoj Skupštini oformljena je Uprava za unutrašnja djela.

Ukazom od 8/21 aprila 1903. godine donijet je Zakon o ustrojstvu Ministarstva unutrašnjih djela i administrativnoj podjeli države.

Podjela oblasti na kapetanije (56) i varoške opštine (6) završena je paralelno sa donošenjem Ustava i formiranjem Narodne Skupštine prema savremenim evropskim standardima.

Naredbom Državnog Savjeta o djelokrugu oblasnih upravitelja i uređenju oblasnih uprava, oblasni Upravitelj je predstavljao najvišeg predstavnika državne vlasti iz djelokruga Ministarstva unutrašnjih djela. On je bio zadužen za javni red i opštu sigurnost u područnoj oblasti. Za održavanje reda i mira u Oblasti, oblasni Upravitelj je dobio na raspoloženje potreban broj žandarma ( čl.3 Naredbe).

Članom 9 Naredbe propisano je da oblasni Upravitelj ”redovno podnosi Ministru unutrašnjih djela četvoromjesečni izvještaj sa svojim predlozima” o određenim predmetima, među kojima je i o “ redu i miru u Oblasti”.

Ovim pravnim aktom konačno je ukinuta tradicionalna funkcija perjanika, a u svakoj oblasti je formirana jednoobrazno uniformisana i naoružana policijska oblasna žandarmerija.

Ministar unutrašnjih djela je 25. januara /7. februara 1907. godine verifikovao Policijski pravilnik u Knjaževini Crnoj Gori.

Policijski Pravilnik ima 73 člana i Dodatak. Sadrži: Opšte odredbe – policija i njen zadatak, Podjela Države u pogledu policijsko-administrativnom, O žandarmima uopšte, Odnosi žandarma prema građanima i njihovo vladanje i ponašanje u službi i van nje, Obične i redovne dužnosti policijskih organa, Osobite dužnosti policijskih organa u istraživanju krivica i hvatanju krivaca. Dužnosti žandarma pri sprovođenju I čuvanju krivaca, Dužnosti pograničnih policijskih organa, Dužnosti žandarma za vrijeme rata. Obične i redovne dužnosti opštinskih žandarma ( pandura ), Prinadležnosti žandarma i Dužnosti starješine žandarma – šefa policije ili njegovog zamjenika.

U opštim odredbama ovog Pravilnika dat je kratki opis značaja istorije policije uopšte. Tako u ovim Odredbama stoji: “Jedna od najstarijih državnih ustanova, to je ustanova policije, ustanova, koja se istodobno javlja sa postankom države. Teško je i zamisliti jednu iole uređenu državu bez policije t.j. bez ustanove pozvane za održavanje reda i bezbjednosti, jer kakva bi izgledala ta država, u kojoj bi svaki radio šta hoće, i u kojoj niko ne bi bio siguran ni za svoj život, niti za svoju imovinu.“

Potom su navedeni najvažniji zadaci policije: „održavanje javnog reda u zemlji, staranje o ličnoj i imovnoj bezbjednosti gradjana, sprječavanje kaznivih (očevidnih) djela, hvatanje i istraživanje njihovih učinilaca, staranje o izvršenju zakona i odluka pojedinih vlasti i staranje o zdravlju i javnom moralu gradjana.“

Pravilnikom je utvrdjena i hijerarhija policijske vlasti. Na čelu crnogorske policije bio je ministar unutrašnjih djela, kojemu su bili podredjeni oblasni upravitelji. Oblasnim upraviteljima podredjeni su bili kapetani, a kapetanima kmetovi (opštinska uprava).

Policajcima, odnosno, žandarima naredjuje se ovim Pravilnikom da moraju „svagda i prema svakome biti učtivi, ozbiljni, razboriti, smotreni i neprenagljeni“. Žandarmi su se morali strogo držati zakona i naredbi predpostavljenih vlasti, a pri vršenju službenih radnji imali su obavezu da se „nikad oporo i na uvredljiv način“ ne odnose prema gradjanima.

Članovima 6 i 7 Poglavlja „G“ Policijskog pravilnika naznačeno je da „kao organi policijske vlasti, žandarmi nipošto ne smiju raditi ono, što drugima zabranjuju, niti raditi ma što, što bi kod publike izazivalo podrugu i podsmijeh,“

Žandarmima je najstrožije zabranjeno „primanje poklona, nagrade ili napojnice od strane privatnih lica, a za poslove koji su u vezi sa žandarskom službom.“

Kandidat za žandarma morao je da ispunjava sledeće uslove:
da je crnogorski državljanin,
da je pismen,
da je odslužio propisani rok u vojsci,
da nije mladji od 20 niti stariji od 40 godina,
da je dobrog vladanja i
da je umno i fizički potpuno razvijen (što ima osvjedočiti ljekarskim uvjerenjem).

Svaki žandarm je od oružja dužio rusku „trolinejnu pušku – u Crnoj Gori popularnu „moskovku“, sa bajonetom bez kanija. Uz pušku, već po tradicionalnom običaju, nosili su i revolvere sistema „gasser“.

Nakon Prvog svjetskog rata, u novoformiranoj Kraljevini SHS, 7.decembra 1918.godine, kao vrhovna upravna i nadzorna vlast nad svim upravno-policijskim organima osnovano je Ministarstvo unutrašnjih poslova. Žandarmerija je postala sastavni dio vojske, stalnog kadra sa zadatkom da održava red i mir i da obezbjeđuje izvršenje zakona. U pogledu snabdijevanja, discipline i vojne nastave, žandarmerija je bila potčinjena ministru vojnom, a u pogledu upotrebe, nastave, održavanja javne bezbjednosti i žandarmerijske službe – ministru unutrašnjih djela. Zakonom o unutrašnjoj upravi iz 1929.godine, Ministarstvo unutrašnjih poslova je organizovano kao vrhovno nadleštvo unutrašnje uprave, podijeljeno na četiri odjeljenja. Državne mjesne policijske vlasti bile su ustanove unutrašnje uprave u velikim gradovima i važnijim mjestima. Uredbom o ustrojstvu i djelokrugu uprava policije 10.marta1930.godine, utvrđeno je formiranje uprava policija i u sjedištima banovina. Izvršnu službu su vršili zborovi uniformisane policijske straže i policijskih agenata.

U toku Drugog svjetskog rata i narodno oslobodilačke borbe, u okviru Narodnooslobodilačkih odbora, 1941. godine, stvarani su organi zaduženi za red i bezbjednost. Septembra 1942. godine, Vrhovni štab donio je naredbu da se na oslobođenoj teritoriji obrazuju partizanske i seoske straže ili seoska odnosno narodna milicija. Nakon oslobađanja širih teritorija, pristupilo se osnivanju operativnih odreda ili četa narodne milicije za područja okružnih NOO. Vrhovni komandant NOV i POJ Josip Broz Tito verifikovao je u Drvaru, 13. maja 1944. godine, dokument o osnivanju Odjeljenja za zaštitu naroda – OZNA. Ovaj dan je usvojen kao novi praznik pripadnika policije. Prvi NacrtPovjereništva unutrašnjih poslova donijet je 12. decembra 1944. godine.

Povjereništvo unutrašnjih poslova je, 7. marta 1945. godine, preraslo u Ministarstvo unutrašnjih poslova. Sljedeće godine usvojen je Zakon o Narodnoj miliciji i Pravilo o odjeći Narodne milicije. Zakon o organima unutrašnjih poslova usvojen je 18.jula 1956.godine. Osnovnim zakonom o unutrašnjim poslovima (iz 1966. godine), unutrašnji poslovi su skoncentrisani u Službi javne (službe milicije, suzbijanja kriminaliteta, bezbjednosti saobraćaja i za pogranične poslove) i Službi državne bezbjednosti.

Naziv „Narodna milicija“ promijenjen je u naziv „milicija“. Savezno izvršno vijeće je, 9. januara 1967. godine, ukinulo činove i donijelo Uredbu o funkcijama, oznakama funkcije i uniformi Milicije. Godine 1976. usvojena je Uredba o uniformi milicije i oznakama zvanja radnika milicije.

Zakon o unutrašnjim poslovima RCG donesen je 1994. godine („Službeni list RCG“, br. 24/94, 29/94 ). Članom 1 definisano je da su unutrašnji poslovi poslovi čijim se obavljanjem ostvaruju bezbjednost Republike Crne Gore, bezbjednost građana i štite, Ustavom utvrđene slobode i prava čovjeka i građanina. Stupanjem na snagu ovog zakona prestao je da važi Zakon o unutrašnjim poslovima („Službeni list SRCG“, br. 13/85, 32/89 i „Službeni list RCG“, br. 20/93).

Zakonom o policiji iz 2005. godine uređeni su policijski poslovi, policijska ovlašćenja i dužnosti, status policijskih službenika i kontrola rada policije. Danom stupanja na snagu ovog zakona prestao je da važi Zakon o unutrašnjim poslovima („Službeni list RCG“, br. 24/94). Uniformisani službenici Uprave policije, od 1. oktobra 2008. godine, nose nove uniforme. Originalnost ove uniforme ogleda se u kombinaciji tradicionalnih, istorijskih i profesionalnih obilježja.


Nadležnosti i organizacija – danas:

U okviru reforme sistema državne uprave, Vlada RCG, na sjednici održanoj 19.10.2005. godine, donijela je Uredbu o izmjenama i dopunama Uredbe o organizovanju i načinu rada državne uprave, kojom se Uprava policije organizuje kao poseban organ uprave i definiše njen obim poslova i nadležnosti.

Novim Pravilnikom, poslovi iz djelokruga Uprave policije, obavljaju se u pet sektora. Obrazovana su, pored tri postojeća (Sektor kriminalističke policije, Sektor policije opšte nadležnosti i Sektor granične policije), dva nova sektora – Sektor za ljudske resurse, pravna pitanja, telekomunikacije i informacione sisteme i Sektor za obezbjeđenje ličnosti i objekata.

Prijem crnogorske policije u punopravno članstvo Međunarodne organizacije kriminalističke policije – INTERPOL, uslovio je i formiranje NCB Interpol-a Podgorica, organizovanog u okviru Sektora kriminalističke policije.

Izvršena je reorganizacija Odsjeka za borbu protiv organizovanog kriminala u kojem su sada organizaciono postavljeni i poslovi suzbijanja nedozvoljene trgovine ljudima i zaštite svjedoka, a povećan je i broj angažovanih službenika.

Formirano je i Odjeljenje za međunarodnu policijsku saradnju i evropske integracije, dok je Odjeljenje za analitičko-informativne i dokumentacione poslove reorganizovano u Odjeljenje za planiranje, razvoj i analitiku.

Poslovi unutrašnje kontrole, kao posebne istražne jedinice, su organizaciono tako postavljani da se njima obezbjeđuje kontraobavještajna zaštita i vršenje nadzora nad radom policijskih službenika po svim osnovama.

Prepoznajući da je strateški interes policije otvorenost i transparentnost njenog rada i ostvarivanje njene uloge kao servisa gradjana, te uspostavljanje odnosa međusobnog povjerenja građana i policije, Uprava policije je poslove «policija u zajednici» organizaciono postavila u skladu sa međunarodnim standardima.

Za neposredno obavljanje policijskih poslova, umjesto dosadašnjih sedam centara bezbjednosti, formirano je osam područnih jedinica (Podgorica, Nikšić, Bar, Budva, Herceg Novi, Bijelo Polje, Pljevlja i Berane), a umjesto 14 odjeljenja bezbjednosti organizovano je 13 ispostava.

Organizaciona šema Uprave policije

web sajt: http://www.upravapolicije.com


2 komentara

  1. janko kaže:

    Pozdrav za policiju

  2. Esko kaže:

    Posebno pozdravljamo gospodina dr.sci. Božidara Vuksanovića kojeg i Vi podržavate jer vidim da ste o njemu pisali sve pozitivno. Božo je divan čovjek i velika patriota.

Ostavite odgovor

Popunite detalje ispod ili pritisnite na ikonicu da biste se prijavili:

WordPress.com logo

Komentarišet koristeći svoj WordPress.com nalog. Odjavite se / Promeni )

Slika na Tviteru

Komentarišet koristeći svoj Twitter nalog. Odjavite se / Promeni )

Fejsbukova fotografija

Komentarišet koristeći svoj Facebook nalog. Odjavite se / Promeni )

Google+ photo

Komentarišet koristeći svoj Google+ nalog. Odjavite se / Promeni )

Povezivanje sa %s

%d bloggers like this: